Blog: Tussen theorie en klaslokaal
Toen ik begon als zij-instromer aan de Radboud Docenten Academie in augustus 2025, voelde het alsof ik twee werelden tegelijk betrad. Aan de ene kant de wereld van pedagogiek en didactiek, met modellen, theorieën en vaktermen. Aan de andere kant de wereld van mijn eigen klaslokalen, waar vijf klassen leerlingen op mij wachten met hun vragen, hun energie, hun verveling en soms hun vermoeidheid. Wat me het meest verrast, is hoe direct die twee werelden met elkaar verbonden zijn. Ik pas theorie meteen toe.
In de opleiding leer ik hoe je een les zorgvuldig opbouwt: beginnen bij het leerdoel, nadenken over activerende werkvormen, momenten van instructie en verwerking afwisselen, en bewust afsluiten. In mijn eerste jaar als onbevoegde docent deed ik dat meer intuïtief. Nu is er structuur. Ik merk dat ik mijn lessen doelgerichter voorbereid. Niet alleen wat ik ga vertellen, maar vooral wat leerlingen gaan dóen. Het geeft rust. De les wordt helderder, voor hen en voor mij.
Ik merk ook dat ik anders kijk. Naar een onrustige klas, naar een leerling die afhaakt, naar mijn eigen rol. Pedagogiek is niet langer een abstract begrip, maar een dagelijkse praktijk: hoe ik een leerling begroet bij binnenkomst, hoe ik grenzen stel en daarin vaak tekort schiet, hoe ik ruimte geef aan wat er onder de oppervlakte speelt. Didactiek is geen schema op papier, maar een levende beweging tussen mij en de groep.
Tegelijkertijd is de combinatie intens. Ik geef les in vier bovenbouwklassen en een derde klas. Ik ben mentor. Ik werk daarnaast als geestelijk verzorger, waar ik mensen ontmoet op kwetsbare momenten in hun leven. Ik ben moeder, vriendin en mantelzorger. Soms voelt het als een puzzel waarvan alle stukjes tegelijk mijn aandacht vragen. Er zijn avonden dat ik moe ben tot in mijn botten. Maar er is ook het besef dat dit een tijdelijke fase is. In juni rond ik de opleiding af. Dat vooruitzicht geeft richting.
In mijn afstudeeronderzoek verdiep ik me nu in het gebruik van AI door docenten, en vooral in de ethische vragen die dat oproept. Wat betekent het voor ons vak, voor authenticiteit, voor het leerproces van leerlingen? Het voelt als een vraag die precies past bij levensbeschouwing: niet alleen wat kan, maar wat goed is.
En dan is er nog mijn afstudeeropdracht voor didactiek: een escaperoom over het kwaad. Het idee alleen al maakt me enthousiast. Een ruimte waarin leerlingen niet alleen leren over het kwaad, maar het ook ervaren, bevragen en doordenken. Vera van Jaarsveld, mijn vakdidactica voor levensbeschouwing, heeft in dit semester de focus gelegd op complexe vakinhouden. Daar past dit thema heel goed bij.
Misschien is dat wel wat deze opleiding mij vooral leert: goed onderwijs ontstaat waar denken en doen elkaar raken. Waar theorie geen doel op zich is, maar een wegwijzer. En waar je, midden in de drukte van alle rollen die je draagt, steeds opnieuw leert om aanwezig te zijn. In het klaslokaal. In het moment. In het werk dat ertoe doet.
Karin Seijdell is geestelijk verzorger en sinds 2025 zij-instromer aan de Radboud Docentenacademie. Ze combineert haar werk als geestelijk verzorger met haar baan als docent levensbeschouwing op het Van Maerlantlyceum in Eindhoven. Dit schooljaar zal ze in enkele blogs verslag doen van haar ervaringen als leraar levensbeschouwing.