Blog: Van geestelijke verzorging naar levensbeschouwing: leren in de chaos
Vorig jaar stapte ik in een nieuw avontuur: na 23 jaar werken als geestelijk verzorger in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking bevond ik mezelf opeens midden in een klas vol pubers op het Van Maerlantlyceum. Onbevoegd nog, maar met een flinke dosis levenservaring.
Wat ik ontdekte? Lesgeven is ontzettend leuk. Het contact met leerlingen, het delen van verhalen, het samen zoeken naar betekenis — het ligt dicht bij wat ik jarenlang in de zorg deed. Maar tegelijkertijd merkte ik hoe uitdagend het is om een les niet alleen inhoudelijk sterk te maken, maar ook didactisch stevig neer te zetten. Leerdoelen formuleren, werkvormen kiezen, de spanningsboog van veertig minuten vasthouden: dat vraagt een andere vaardigheid dan een goed gesprek voeren. En laten we eerlijk zijn: orde houden is voor mij het grootste leerpunt.
Een van mijn idealen is om mijn twee werelden blijvend te combineren: geestelijke verzorging en levensbeschouwelijk onderwijs. Ik zie levensbeschouwing niet als een kennisvak alleen, maar vooral als een vormingsvak. Een plek waar leerlingen leren denken over hun eigen levensvragen, vanuit gedegen kennis van de klassieke levensbeschouwelijke verhalen. Momenteel bespreek ik met mijn vierde klassen de verhalen uit Genesis. Vanuit die eeuwenoude teksten halen we telkens opnieuw vragen naar boven die verrassend actueel blijken: Waar kom je vandaan? Waarom is er kwaad? Hoe ga je om met vrijheid en verantwoordelijkheid?
Een klein moment dat me bijblijft: dit jaar heb ik een klas die ik vorig jaar ook al had. Ik ken hun gezichten, hun verhalen, hun grapjes en hun zorgen. Tijdens een les over Adam en Eva zei een leerling: ‘Mevrouw, dit verhaal gaat eigenlijk gewoon over keuzes. Dat je soms moet kiezen tussen wat jij zelf wilt, of wat goed is voor een ander. En dan is een keus echt lastig!’ Zulke momenten maken het vak voor mij zo bijzonder: leerlingen leggen zelf de brug tussen een oud verhaal en hun eigen leven.
De opleiding die ik sinds dit schooljaar volg aan de Radboud Docentenacademie leidt op tot eerstegraads docent levensbeschouwing. In één jaar tijd, naast mijn betaalde baan, werk ik aan drie hoofdlijnen: vakdidactisch handelen, pedagogisch handelen en persoonlijke leerdoelen om een bevoegde docent te worden. Juist die combinatie maakt dat ik niet alleen vakinhoudelijk sterker word, maar ook als docent en als mens groei. De energie van de groep mede-zij-instromers is geweldig, want het is wel echt pittig! Zonder steun is het niet vol te houden. Ook de steun op mijn school van mijn vakcollega’s, schoolopleider en het management zijn goud waard. En natuurlijk de steun van mijn familie en vrienden! Want studeren als bijna 50-jarige is toch wel andere koek!
Ik sta nog maar aan het begin van dit nieuwe beroep. Didactiek en klassenmanagement zijn voor mij grote ontwikkelpunten. Maar wat ik wél meeneem van mijn vorige werk en levenservaring, is dat een goede les altijd begint bij relatie en vakkennis. Als je elkaar kent en vertrouwt, ontstaat er ruimte om levensvragen écht samen te verkennen.
Misschien worstelen we allemaal met orde, maar juist in die chaos groeien de mooiste gesprekken.
Karin Seijdell is geestelijk verzorger en sinds 2025 zij-instromer aan de Radboud Docentenacademie. Ze combineert haar werk als geestelijk verzorger met haar baan als docent levensbeschouwing op het Van Maerlantlyceum in Eindhoven. Dit schooljaar zal ze in enkele blogs verslag doen van haar ervaringen als leraar levensbeschouwing.